Bee's
Knees

Pure honing klontert in een koude shaker tot een draad die op de bodem blijft liggen, dus verdunnen is niet optioneel. Meng twee delen honing met een deel warm water en roer tot alles is opgelost; een eetlepel honing en een halve eetlepel water is genoeg voor twee cocktails. Laat de siroop afkoelen voor je hem gebruikt, anders warm je de shaker op. Afgesloten in een schoon flesje in de koelkast blijft hij twee tot drie weken goed. Maak liever iets te veel dan te weinig, want hij is ook goed in thee.

De honing is hier smaakmaker en zoetmiddel tegelijk, dus de keuze telt. Milde bloemenhoning of acaciahoning laat de gin het werk doen en geeft een schone, gouden zoetheid. Kastanje- en boekweithoning zijn veel donkerder en bitterder en nemen de cocktail over; die passen beter bij whisky. Lavendel- of tijmhoning werkt mooi als je iets kruidigs zoekt, maar houd het dan bij een neutrale gin. Vermijd vooral gekristalliseerde honing die je met geweld hebt opgewarmd, want boven de zestig graden verliest honing juist de aroma's waarvoor je hem koos.

Dezelfde formule verdraagt andere basisdranken. Vervang de gin door 5 cl bourbon en je hebt een Gold Rush, in 2001 bedacht in Milk and Honey in New York: ronder, warmer en een goede winterversie. Ruil de gin voor witte rum en het heet een Honeysuckle, frisser en met een lichte melassezoetheid onder de honing. Met scotch krijg je iets dat dicht tegen een Penicillin aanschurkt. De verhouding blijft in alle gevallen 5 cl sterke drank, 2 cl citroensap en 2 cl honingsiroop, dus je hoeft niets opnieuw af te meten.

Omdat honing zacht en rond is, wil je een gin die tegenwicht geeft. Een klassieke London dry met stevige jeneverbes doet dat het beste, en flessen rond 44 procent houden beter stand tegen 2 cl siroop dan de lichtere varianten van 37,5 procent. Kruidige gins met koriander of angelica geven een extra laag die goed samengaat met bloemenhoning. Bloemige of zoete gins, en zeker de roze fruitgins, maken het geheel al snel plakkerig. Met drie ingrediënten is deze cocktail eerlijk genoeg om de gin bloot te leggen, dus neem een fles die je vertrouwt.

Beide schrijfwijzen kom je tegen. Met apostrof volgt Bee's Knees de Amerikaanse uitdrukking waar de cocktail naar vernoemd is; zonder apostrof staat er Bees Knees, en zo typen de meeste mensen hem ook in. The Bees Knees met lidwoord verwijst naar diezelfde uitdrukking uit de jaren twintig. Voor de Bees Knees cocktail zelf maakt het niets uit: het blijft vijf centiliter gin met twee centiliter citroensap en twee centiliter honingsiroop. Die twee gelijke delen zijn de kern, dus proef even bij een honing die zoeter of donkerder is dan je gewend bent.

Voor vier gasten meng je vooraf 20 cl gin, 8 cl vers citroensap en 8 cl honingsiroop in een fles; dat is simpelweg het recept maal vier. Shake daarna per twee glazen, want een overvolle shaker koelt slechter en het ijs smelt er ongelijk in. Pers de citroenen kort van tevoren, omdat vers sap na een uur merkbaar vlakker gaat smaken. Zet de coupes intussen in de vriezer of vul ze met ijswater. Zeef elke ronde dubbel, dan blijven ijsschilfers en pulp achter en houdt de cocktail zijn heldere, goudgele kleur.