Cocktail benodigdheden

Vijf dingen vormen de basis: een shaker om te mixen en te koelen, een jigger om af te meten, een barlepel om te roeren, een zeef om het ijs tegen te houden en een muddler om munt en limoen te kneuzen. Wil je niet los kiezen, dan zit die basis bij elkaar in een cocktailset.

Bij de shaker kies je tussen twee systemen. Een Boston shaker bestaat uit twee delen, een grote tin met een kleinere tin of een glas, en heeft een losse zeef nodig. Hij werkt sneller, lekt minder en is makkelijker schoon te maken, maar je moet leren hoe je de twee helften weer los krijgt. Een cobbler heeft drie delen met ingebouwde zeef en dopje, wat prettig werkt als je thuis af en toe iets maakt.

Bij de jigger let je op de maatvoering. De Europese standaard meet 2 en 4 cl, terwijl Amerikaanse jiggers op 3 en 4,5 cl staan. Recepten uit Amerikaanse boeken rekenen in ounces, dus kijk welke maten er aan de binnenkant staan voordat je een recept letterlijk volgt. Een jigger met streepjes binnenin is veelzijdiger dan een gladde beker.

De barlepel kies je op lengte. Een steel van 33 cm reikt tot de bodem van een mengglas van 55 cl; met een lepel van 25 cm roer je alleen de bovenste helft koud.

De regel voor shaken of roeren is eenvoudig. Zit er iets troebels in, zoals sap, ei, room of siroop, dan shake je. Is de cocktail helemaal helder, zoals een dry martini of een negroni, dan roer je. Shaken koelt sneller, verdunt meer en brengt lucht in de drank; roeren houdt hem zwaar en glad.

Shaken doe je hard en kort, ongeveer twaalf seconden, tot de buitenkant van de tin wit beslaat. Roeren duurt langer, dertig tot veertig seconden, met de bolle kant van de lepel tegen de glaswand zodat het ijs ronddraait in plaats van klettert.

Vul je shaker of mengglas royaal met ijs. Dat klinkt tegenstrijdig, maar een grote massa ijs smelt langzamer dan een paar losse blokjes en verdunt je drank dus minder. Zeef daarna af op vers ijs in het glas, nooit op het ijs waarmee je hebt geschud. Werk je met munt, limoen of suiker, kneus die dan met de muddler voordat de drank erbij gaat, met een draaiende beweging en zonder kracht: je wilt de olie uit het blad halen en niet de bittere vezels.

Bijna alles in deze categorie is van roestvrij staal, en dat is met opzet. Het neemt geen geuren op, roest niet en mag doorgaans in de vaatwasser. Gecoate uitvoeringen in zwart, koper en goud zijn de uitzondering: die laag is dun en houdt langer stand bij handafwas met direct afdrogen.

Spoel alles wat met suiker of citrus in aanraking is geweest meteen af. Ingedroogde siroop in het scharnier van een zeef of in de schroefdraad van een shaker krijg je er later alleen met weken uit, en het trekt fruitvliegjes aan. Mengglazen van glas zijn kwetsbaar op de rand, dus zet ze niet ondersteboven op een harde plank.

Rubberen en kunststof onderdelen, zoals de kurk van een schenktuit of de kop van een muddler, zijn verbruiksartikelen. Zodra ze plakkerig worden of verkleuren, vervang je ze; een muddler met een versleten kop kneust niet meer maar snijdt de munt kapot.

Berg alles droog op en niet in elkaar gestoken. Een shaker die nat wordt weggezet, laat zich de volgende dag moeilijk openen omdat de twee helften zich door de krimp aan elkaar vastzuigen.

Ben je hier beland terwijl je eigenlijk glaswerk zocht, dan staat het volledige aanbod bij de cocktailglazen. Wil je eerst weten wat je gaat maken voordat je gereedschap uitkiest, dan wijzen de recepten de weg: een margarita leert je shaken, zeven en een zoutrand zetten, terwijl een negroni je laat roeren in drie gelijke delen. Zo merk je vanzelf welke tools je dagelijks pakt en welke voorlopig in de la kunnen blijven liggen. Sta je nog helemaal aan het begin, dan is een set een verstandiger start dan losse stukken; die vul je later aan met wat je in de praktijk mist, zoals een tweede zeef of een zwaarder mengglas. Dat is voordeliger dan tweemaal hetzelfde kopen omdat de eerste keuze net niet paste.